TROTS :Khong A Djong met zijn kleren van huid van de trotse tijger. De kleren die hij na het zeven keer opeenvolgend verslaan van het kung fu kampioenschap heeft gekregen dat gehouden werd door de Chinese Overheid. (55t) - SM/Rukardi

Khong A Djong was voor de Chinese gemeenschappen van Semarang niet onbekend. Zij noemden hem vaak suhu A Djong. Hij had veel capaciteiten, behalve kung fu, beheerste A Djong ook traditioneel Chinese medische kennis om breuken te genezen. Om suhu A Djong beter te leren kennen schreef Rukardi, verslaggever van Suara Merdeka (De Onafhankelijke Stem), het verhaal van zijn leven. 

"Dit is mijn foto uit de tijd dat ik jong was, ongeveer in de leeftijd van 30", zegt Khong A Djong zacht.

Om van zijn zetel te gaan of zich te bewegen, moet hij door een bediende worden gesteund. Zijn stem articulatie was bij het spreken, niet gemakkelijk te volgen. Om hem te kunnen begrijpen, werd de vertaling vereist van de zoon van zijn van jongste kind, Khong Fan Shen (41).

Volgens Khong A Djong heeft hij de kleren van tijgerhuid gekregen na zeven keer opeenvolgend te winnen van het freestyle kung fu kampioenschap op het Chinese vasteland (baligay). 

Khong A Djong was geboren in het Dorp Gabahan Lengkong Buntu, in het gebied Pecinan Semarang op 10 Oktober 1896, als enig kind van het paar Khong Hien Yie en Lie Kwat Nio, die professioneel handelaar waren van lo shio bak (babi panggang). Zijn voornaam Khong, verwijst volgens hem naar een van de 70 nakomelingen van de grote filosoof Khong Hu Cu (Confucius).(Lie Kwat Nio)

Gestudeerd in China

In de leeftijd van zes jaar, zonden zijn ouders Khong A Djong naar één van zijn ooms, die leefde in de Stad Nam Hai, van de Provincie Kwang Tung, China . In het grote land, bestudeerde hij kung fu in Siao Liem Sie, de beroemde universiteit waar de beste Chinese kung fu kampioenen kennis nastreefden. Een van zijn leraren was Siong Mao, een leerling van Wong Fei Hong.

Op de universiteit, die ook de legendarische kung fu filmster Bruce Lee voortbracht, leerde hij twee stromen kung fu: shaolin en nggo mbie paei. Shaolin was de huidige kung fu van Zuid-China dat voorrang verleende aan de strijd met lege handen voor de lange afstand. Zoals voor nggo mbie paei, dat uit Noord-China kwam, zette de strijd met de lege handen voor de korte afstand voorop. Niettemin, werd het gebruik van het wapen ook onderwezen, zoals de stok, het zwaard, trisula, kwang tauw, speer, het mes, hwa, en de ketting.

''Vergelijkbaar met andere wapens, was de ketting het belangrijkste wapen geweest. Hoewel blijkbaar alledaags, kon hij het zwaard, speer, het mes, en het andere wapens met bladen, overwinnen,'' verklaarde hij.

Referentie: Suara Merdeka - Nasional, Rabu, 2 februari 2005

Bediend : in veel activiteiten moet Suhu A Djong door de bediende worden geholpen. Toch zou hij  tot nu toe nog hulp kunnen geven aan mensen met een botbreuk. (79) - SM/Rukardi

Na 27 jaar kung fu gestudeerd in China , werd hij door zijn ouders naar huis in Semarang geroepen om een naburig meisje van het dorp Gabahan Lengkong Buntu te huwen, Auw Yang Ien Nio . Na het huwelijk verhuisden zij naar het dorp Brondongan. Voortvloeiend uit het lange verblijf in China, kon Khong A Djong geen Maleis of Java spreken. Natuurlijk, veroorzaakte dat moeilijkheden voor hem in de omgang, zowel sociaal als economisch.

"Mijn eerste baan was dat van krantenverkoper. Terwijl ik mijn kranten verkocht, bestudeerde ik de Maleise taal van de mensen die nutteloos rondzatten in de klenteng-klenteng, vertelde Khong A Djong.

Niet tevredengesteld met de resultaten van het verkopen van de krant, veranderde hij van beroep naar verkoper van mie tie tee (noedelsoep). Hoewel hij omhoog ging met het werk, verliet Khong A Djong niet de wereld van kung fu dat 27 jaar door hem met grote moeilijkheid werd bestudeerd. Hij leidde jonge kinderen in zijn dorp op in de voetstappen te volgen van Wong Fei Hong . Zodoende ontving hij de ' 'suhu ''- term voor zijn naam.

Geven van Demonstraties

Voor opbrengsten hield Suhu A Djong kung fu demonstraties met zijn leerlingen in tempels en andere drukke plaatsen, zoals het de stadsvierkant en de Pasar Johar van Semarang (Venus Markt). "Vaak gaf ik demonstraties op de binnenplaats van Tempel Gedhe (Tay Kak Sie) en Sie Ong (Sebandaran). Of in het stadsvierkant en de Venus Markt, daar waar de passage Adaken Herbal van de kruidenkoopwaar was."

In 1936, kon Suhu A Djong de kung fu opleiding geven in een representatiever plaats. Hij werd de leraar in Hoo Hap Hoei Koen, op dat ogenblik nog gevestigd in Plampitan Straat. In deze vereniging, onderwees hij de huidige kung fu kennis van Siao Liem. Om niet van het originele onderwijs af te wijken, hernoemde hij de kung fu vereniging Hoo Hap Hoei Koen naar Siao Liem Cen Cung Pay (Shaolin origineel).

Een belangrijke Gedonggulo familie, die kung fu bij hem studeerde, kreeg de kans om zijn studie in Duitsland voort te zetten. Daardoor werd Siao Liem Cen Cung Pay verspreid over het Europese vasteland. ''Tot nu toe zijn ongeveer 25 takken in Europa, en ik werd de suhu (professor) van hen. Maar vreemd genoeg, in Indonesië heeft Siao Liem zich niet voortgezet , zei hij.

Tijdens het eind van de Nederlandse koloniale periode was het leven van Suhu A Djong onder zeer slechte voorwaarden. De atmosfeer van de oorlog gaf geen ruimte voor hem om goed te kunnen werken. Hij kon niet meer aan genoeg eten komen, en zijn vrouw moest de verkoop van rijst opgeven in de Kobong Markt.

Om zijn lot te veranderen, probeerde Suhu A Djong nieuwe inspanningen met gua tiak (pengijon). Hoewel niet de basiscapaciteit van gua tiak hebbend, ging het hem niet goed genoeg af. Zeer weinigen van zijn inspanningen droegen resultaten. Hij kocht de goederen van een eigenaar, de tweede oogst en de gezouten vissen in het dorp Jepuro, Juwana. Hij bracht de goederen verder en verkocht ze in Semarang. Aanvankelijk kon hij slechts in praoto (de vervoerauto) toetreden om terug te keren naar huis- deze ging van de Stad Bandeng. Nochtans na zijn geavanceerde handelsinspanningen, kon Suhu A Djong één van zijn Harley Davidson kopen.

De resultaten van de handel profiterend, ontwikkelde hij zich om een drankfabriek te bouwen van Tjap A Djong wijn, ginsengwijn. Momenteel, in zijn oude dag, wilde Khong A Djong niet stil blijven. Hoewel zijn lichaam uitgeput was, de man die met vijf zonen, 15 kleinkinderen en verscheidene klein-klein-kinderen nog werd gezegend. Elke dag opende hij de deuren van zijn herstel praktijk van botbreuken in zijn huis (Rukardi -33t).  

Referentie: Suara Merdeka - Nasional, Kamis, 3 februari 2005

In 1977 verbleef de 40-jarige Sifu Kwee-Sun-Chan in ons land, grondlegger van de op de moderne westerse mens en samenleving afgestemde Kung-Fu stijl "Liok-Hap-Tay-Chie". Om hierover wat meer aan de weet te komen zocht de redactie van vechtsportmaandblad Samurai in oktober hem op in het Zuid­-Limburgse Heerlen. Het werd een interessante ontmoeting met een boeiende man uit het Verre Oosten.  

Indonesië

Tengevolge van zijn blijvende vestiging in Indonesië, kreeg hij van de Indonesische wetgever een nieuwe naam. Hij staat in het bevolkingsregister nu ingeschreven als E.Kusyanto.

Zijn woonplaats is Panmalang, een plaats op Midden Java. Sinds zijn 9^e  levensjaar beoefent Kwee-­Sun-Chan de vechtkunst, daarvoor gedegen opgeleid door zijn vader en andere Chinese grootmeesters, o.a. de eveneens in Indonesië verblijvende Sifu Kong-A-Djong, president van de Nggo-Mbie-Cen-­Chung-Paei. Kwee-Sun-Chan geeft in Panmalang les op een 3-tal scholen. Tijdens zijn huidige vakantieverblijf bezoekt hij de Limburgse Nggo-Mbie-klubs, waar hij de leraren en leerlingen adviseert en corrigeert bij hun Kung-Fu sportbeoefening. Hij is in feite de contactpersoon tussen deze clubs en de in Indonesië wonende president Sifu Kong-A-Djong.

Liok-Hap-Tay-Chie

Kwee-Sun-Chan noemde zijn nieuw ontwikkelde stijl Liok-Hap-Tay-Chie. Het is een combinatie van een 6-tal gevechtstechnieken, welke we nader onder de loep zullen nemen. Kwee-Sun-Chan: "Ik heb van deze vormen de beste technieken overgenomen en de minder geschikte weggelaten. Aldus verkreeg ik een combinatie die een aantal belangrijke kenmerken bezit:

- effectief;
- praktisch leerbaar voor de moderne mens van deze eeuw;
- wat betreft inhoud gemakkelijker te onthouden en te beheersen;

De naam van deze nieuwe stijl is als volgt afgeleid:

Liok geeft de 6 gebruikte stijlen van de combinatie aan, Hap-Tay-Chie betekent: gebundeld in één. Samengevoegd zou men in het Nederlands dus kunnen zeggen: 6 stijlen ineen gebundeld.

De Indonesische naam voor Liok-Hap-Tay-Chie luidt Heksa-Buana."

Zes stijlen

Zoals gezegd heeft de Sifu een 6-tal gevechtstechnieken gebruikt. Deze zijn:

1. Nggo-Mbie {genoemd naar een berg)
2. Siaw-Liem {genoemd naar een tempel)
3. Bu-Tong {genoemd naar een berg)
4. San-Tung {genoemd naar een provincie)
5. Hok-Kian {genoemd naar een provincie)
6. Tay-Chie (betekent: de poort tot kennis, meesterschap).

1. Nggo-Mbie

De technieken zijn gebaseerd op de elementen: Cin-(goud), Mu (hout), Sui (water), Ho (vuur) en Tho (zand). De bewegingen corresponderen met de eigenschappen van deze elementen, dus b.v. Mu (hout) vertoond een sterke maar breekbare techniek, Sui geeft vloeiende bewegingen, Ho laat felheid zien, enz.

2. Siaw-Liem

In het Siaw-Liem zijn de diverse bewegings/gevechtstijlen van dieren herkenbaar. De verplichte stijlen zijn: Lung (draak), Fu (tijger), Pauw (gevlekte tijger), Ho (kraanvogel) en She (slang).

3. Bu-Tong

De voornaamste betekenis van Bu-Tong is het ontwijken van krachtige aanvallen (Dja-Li), de aangevallen persoon neemt nadat hij de belager snel heeft ontweken, de aanval effectief over .

Er is dus geen rechtstreeks lichamelijk duel; juist het van zich afhouden geeft de mogelijkheden razendsnel "in" te komen met een tegenaanval.

4. San-Tung

Hierbij is de kenmerkende techniek het uitvoeren van verende stoten/trappen. In totaal worden er 12 verschillende stoottechnieken beoefend (in het Chinees te bewoorden met Chap-Dji-Lo-Tan­-Tui. San-Tung omvat wat betreft de bewegingen een 36-tal Tuan-ta (kata's)

5. Hok-Kian

Deze stijl komt vrijwel overeen met Siaw-Liem. Het kenmerkende verschil hiermede is dat de Hok-­Kian gespecialiseerd is voor kleine mensen. Immers, Hok-Kian is een Chinese provincie waar relatief kleine mensen wonen.

De favoriete stijl hierbij is de zgn. Apenstijl (kaouw-Kun).

6. Tay-Chie

Hierachter gaat een filosofie schuil, die erop neer komt dat de mens alles vanuit de natuur (het universum) kan ontvangen, wanneer hij/zich daarvoor open stelt. De grote kracht schuilt in de innerlijke gesteldheid, niet in uiterlijk en gespierd geweld. Op grond van deze gedachten is men in staat door het gebruik maken van de kracht van de tegenstander, deze te verslaan. Volgens het Ying-Yang principe worden zwakte en kracht in samenhangende relatie gebundeld.

Wapens

Liok-Hap-Tay-Chie kent ook het ge­bruik van vele verschillende wapens, 18 soorten in totaal. Om er enkele van te noemen:

To (zwaard), Toja (stok), Djiang (speer), Seng-Pin (zware speerpunt aan een touw, dus slingerwapen) en niet te vergeten het Kwan-Kong-To genoemd naar een legendarische generaal uit de 3 landen-dynastie (Sam-Kok- 200 jaar na Christus). Het werken met de wapens wordt gekenmerkt door de vloeiende, snelle en circulerende bewegings­technieken. De gewapende vormt een eenheid met zijn wapen, hij brengt als het ware zijn gevoelens over op zijn wapen.

Kleding en cursusopbouw.

De beoefenaars van deze door Kwee-Sun-Chan onderwezen stijl zijn gekleed in een zwarte broek, gele jas (kort), de leraar draagt op zijn jas een rode bies. Officieel draagt men ook een speciaal schoeisel, gelijkende op de beken­de balletschoenen. Sifu Kwee-Sun­Chan vertelt dat hij zijn leerlingen na een 3 maanden durende basis­training selecteert in de meest ge­schikte richting. Hij zegt: "Beschouw dit als of ik een stuk deeg ontvang; ik kneed dit deeg in de volgens mij meest ideale vorm." Na afloop van ons gesprek konden we nog even genieten van een korte, indrukwekkende demonstratie in wapentechnieken. Deze Sifu (die overigens ook deskundig is op het gebied van massage, anatomie en kruidengeneeskracht) is een bijzon­der boeiende Aziaat, die ongetwij­feld urenlang kan vertellen en filosoferen over de Chinese vechtkunst.

Nggo-Mbie-Paei

Sinds ± 3 jaren wordt er in Zuid-­Limburg Kung Fu beoefend in de clubs van de Nggo-Mbie stijl. De initiatiefnemers hiervan zijn een 5-tal"gezworen broeders", die onder eed elkaar hebben beloofd door dik en dun met elkaar de Nggo­Mbie uit te dragen en te onder­wijzen. Deze personen, die in opdracht en onder toezicht van de in Indonesië wonende Sifu Kong-A-Djong werken, zijn: 

Ton Beckx, Doddy Geeraths, Richard Offerbeek †, Oscar Bradwolf en Ed van Oijen †. Van hen zijn er 3 volledig opgeleid in Indonesië. Momenteel heeft men aan dit lerarenteam nog in Nederland op­geleide personen kunnen toe­voegen, van Oijen, en Jos Kapel †

Programma.

 De clubs van de Nggo-Mbie stijl trainen twee keer per week en houden af en toe onderlinge wedstrijden. De opleiding gaat gepaard met examens, waarbij geldt dat de examencommissie bestaat uit 4 van de 5 gebroeders (1 valt steeds af omdat men geen examen van een eigen leerling mag afnemen). Wanneer het gaat om hogere graduaties, dan vindt er een voordracht aan de Sifu in Indonesië plaats. Nggo-Mbie kent de volgende banden:

rood, rood 1, rood 2, rood 3, blauw, blauw 1, blauw 2, bruin, bruin 1, bruin 2, zwart.

Mochten er lezers zijn die wat nader geïnformeerd willen worden over de Nggo-Mbie-Paei, dan kunnen zij zich wenden tot het contactadres: yuying@home.nl